۱۰ تا از برترین موجودات قاره کهن آسیا!

آسیا که کهن‌ترین قارهٔ روی زمین است، دارای حیات‌وحشی بسیار گسترده و گوناگون است. در این مقاله، قصد داریم با برخی از موجودات ساکن آسیا آشنا شویم. در ادامه همراه عجیب‌ترین باشید.

جانورانی در آسیا زندگی می‌کنند که بومی این قاره بوده و بسیار کم در دیگر نقاط جهان دیده شده‌اند. حیات‌وحش قارهٔ کهن، در نوع خود مثال‌زدنی است. جمعیت برخی از جانداران ساکن آسیا روز به روز با افزایش مواجه می‌شود و نسل گروهی دیگر نیز با خطر انقراض روبه‌رو است. اجازه دهید در ادامه با این موجودات آشنا شویم.

10- تاپیر مالایی

تاپیر مالایی

تاپیر مالایی یک نوع پستاندار از خانوادهٔ تاپیر است که بومی جنوب تایلند، جنوب میانمار، شبه‌جزیرهٔ مالی و بخش‌های مرکزی و جنوبی سوماترا در اندونزی است. این جانور شبیه به خوک و مورچه‌خوار است که پوزه‌ای متفاوت از آن‌ها دارد؛ لب بالایی پوزهٔ تاپیر مالایی پیچ‌خورده و روی لپ پایینی‌اش آویزان است.

دم، پشت و قسمت میانی شکم این حیوان سفید، و سر، گردن و پاهایش نیز سیاه رنگ هستند. این جاندار با ۱٫۸ متر طول و ۳۲۵ کیلوگرم وزن، بزرگ‌ترین گونهٔ تاپیرها محسوب می‌شود. تاپیر مالایی به جز زمان جفت‌گیری معمولاً تنها زندگی می‌کند. این موجود برای ارتباط برقرار کردن، سوت می‌زند. جنگل‌های بارانی، جنگل‌های کوهپایه‌ای و جنگل‌های نزدیک به شهر، از جمله مناسب‌ترین مکان‌ها برای ادامهٔ حیات تاپیر مالایی به شمار می‌روند. تقریباً ۱۵۰۰ الی ۲۰۰۰ تاپیر مالایی در جهان زندگی می‌کنند که جمعیتشان رو به کاهش است. این موضوع به دلیل از بین رفتن زیستگاه و شکار غیرقانونی این جانوران است. تاپیر مالایی در ۳ یا ۴ سالگی به بلوغ جنسی می‌رسد و طول عمری برابر با ۲۵ الی ۳۰ سال دارد.

9- کرگدن هندی

کرگدن هندی

کرگدن هندی، برخلاف دیگر گونه‌های کرگدن، دارای یک شاخ بر روی سرش است. این جانور گیاه‌خوار، رنگی متمایل به خاکستری و قهوه‌ای دارد و دارای لایه‌هایی بر روی گردن، شانه‌ها و دمش است. این لایه‌هایی که روی بدن کرگدن هندی وجود دارد، موجب می‌شود فکر کنیم این جانور، لباس زرهی بر تن کرده است. طول بدن گونهٔ نر این جاندار ۳٫۶۸ الی ۳٫۸۰ متر و طول بدن گونهٔ مادهٔ آن نیز ۳٫۱ الی ۳٫۴ متر است. طول قد شانهٔ گونهٔ نر کرگدن هندی ۱٫۷ تا ۱٫۸۶ متر و طول قد شانهٔ گونهٔ مادهٔ آن ۱٫۴۸ تا ۱٫۷۳ متر است. وزن یک کرگدن نر بالغ ۲۲۰۰ کیلوگرم و وزن گونهٔ مادهٔ این جانور در حدود ۱۶۰۰ کیلوگرم است. این جانور اکنون در هند و نپال زندگی می‌کند، اما در گذشته در کشورهایی مانند بوتان، پاکستان و بنگلادش نیز یافت می‌شد. کشورهای یاد شده همگی دارای علفزار، مراتع، مرداب و جنگل هستند که بهترین مکان‌ها برای زندگی کرگدن هندی محسوب می‌شوند.

«اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت»، نسل کرگدن هندی را «در معرض خطر» طبقه‌بندی کرده است. کرگدن هندی با خطراتی مانند شکار، درگیری با انسان و از بین رفتن زیستگاه در پی توسعهٔ کشاورزی مواجه است. این جانوران به جز زمان جفت‌گیری تنها زندگی می‌کنند و معمولاً هر یک، دارای قلمروی خاص خود هستند. کرگدن هندی، مرز قلمرو خود را با مدفوعش مشخص می‌کند. این جانور برای برقراری ارتباط، گاهی از بینی خود هوا خارج کرده و گاهی نیز غرش می‌کند. طول عمر کرگدن هندی در حدود ۴۰ سال است.

8- چشم گرد تنبل

چشم گرد تنبل

چشم‌گرد تنبل یا اسلولوریس، جانوری است که همه‌چیز می‌خورد. این جاندار در جنوب آسیا، غرب اندونزی، بخش‌هایی از هند، میانمار، تایلند، ویتنام، لائوس و کامبوج یافت می‌شود. این کشورها دارای جنگل‌هایی همیشه سبز و باغ‌هایی در حوالی مناطق شهری هستند که زیستگاهی ایده‌آل برای چشم‌گرد تنبل محسوب می‌شوند. چشم‌گرد تنبل در میان شکاف و لابه‌لای شاخه‌های درختان زندگی می‌کند. سر و چشم‌های این جانور گرد و شبیه به چشمان جغد بوده و گوش‌هایش نیز پوشیده از خز است. بیشتر خز بدن چشم‌گرد تنبل، قهوه‌ای و قسمت‌های پایین و شکمش نیز دارای رنگ روشن است. دست و پاهای جلویی و عقبی این جانور تقریباً به یک اندازه هستند. وزن یک چشم‌گرد تنبل بالغ ۸۰۰ الی ۱۳۰۰ گرم است. این موجودِ همه‌چیزخوار، از میوه، حشرات و تخم پرندگان تغذیه می‌کند. چشم‌گرد تنبل به جز زمان جفت‌گیری تنها زندگی می‌کند و معمولاً موجودی شبگرد است. با این حال، چند گروه خانوادگی از این جاندار نیز مشاهده شده‌اند. این موجودات با استفاده از ادرار، با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند؛ به طوری که پس از ادرار روی کف دستان خود، آن را بر روی شاخهٔ درختان می‌مالند. چشم‌گرد تنبل در ۱۸ ماهگی به بلوغ جنسی رسیده و می‌تواند در محیط قفس، تا ۲۰ سال عمر کند. نسل این جاندار شدیداً در معرض خطر انقراض قرار دارد. از جمله خطراتی که این موجود را تهدید می‌کند، می‌توان به از بین رفتن زیستگاه در پی جنگل‌زدایی، خرید و فروش غیرقانونی و ساخت داروهای سنتی از آن اشاره کرد.

7- فیل آسیایی

فیل آسیایی بزرگ‌ترین پستاندار قارهٔ آسیا محسوب می‌شود اما از همتای آفریقایی خود کوچکتر است. فیل هندی، فیل سوماترایی و فیل سریلانکایی سه گونه از زیرمجموعه‌های فیل آسیایی هستند. طبق گفتهٔ «صندوق جهانی طبیعت»، وزن هر فیل آسیایی در حدود ۵ تن، طولش ۶٫۴ متر و ارتفاع شانه‌هایش ۳ متر است. رنگ پوست این جانور خاکستری تیره متمایل به قهوه‌ای و دارای خال‌هایی صورتی بر روی پیشانی، گوش‌ها، سینه و پایین خرطومش است. فیل آسیایی دارای یک زبانه در لب بالایی خرطومش است، درحالی‌که فیل آفریقایی یک زبانهٔ دیگر نیز در لب پایینی خرطومش دارد. جمعیت فیل‌های آسیایی در نواحی شرقی هیمالیا و رودخانهٔ مکونگ در کشورهایی مانند هند، سریلانکا، بوتان، نپال، میانمار، کامبوج، لائوس، تایلند و ویتنام گسترده شده‌است. این مناطق دارای جنگل‌های مرطوب و حاره‌ای هستند که مکانی ایده‌آل برای ادامهٔ حیات فیل آسیایی محسوب می‌شود.

گونهٔ مادهٔ فیل آسیایی بسیار اجتماعی‌تر از گونهٔ نر آن بوده و هدایت گلهٔ فیل‌ها نیز معمولاً به دست ماده‌های بزرگتر انجام می‌شود. فیل‌های آسیایی نر اغلب تنها زندگی می‌کنند اما گاهی نیز به صورت گروهی با دیگر فیل‌های نر به ادامهٔ حیات می‌پردازند. علف، غذای اصلی فیل آسیایی است اما این موجودات گاهی از پوست، ریشه و برگ درختان نیز تغذیه می‌کنند. این موجودات به طور متوسط روزانه تا ۱۵۰ کیلوگرم آب و غذا می‌خورند. گونهٔ مادهٔ فیل آسیایی بین ۹ الی ۱۲ سالگی و گونهٔ نر آن نیز بین ۱۰ الی ۱۷ سالگی به بلوغ جنسی می‌رسد. متوسط طول عمر این فیل‌ها نیز در حدود ۶۰ سال است. جنگل‌زدایی‌هایی که برای توسعهٔ انسانی انجام می‌شود، موجب تخریب زیستگاه این جانوران شده و نسل آنان را در معرض خطر انقراض قرار داده است. درحال‌حاضر، حدوداً ۴۰٫۰۰۰ الی ۵۰٫۰۰۰ فیل آسیایی بر روی زمین باقی مانده است.

6- پاندای غول‌پیکر

پاندای قول پیکر

پاندای غول‌پیکر موجودی همه‌چیزخوار و بومی بخش‌های مرکزی و جنوبی چین است. این جانور از خانوادهٔ خرس‌ها محسوب می‌شود. این موجود در جنگل‌های معتدل که دارای شاخ و برگ‌های فراوان است، زندگی می‌کند. پوست پاندای غول‌پیکر دارای پشمی ضخیم و سیاه و سفید است. وزن این موجود به هنگام بلوغ کامل تا ۱۵۰ کیلوگرم نیز می‌رسد. طول این جانور از دماغ تا دم ۱۵ سانتی‌متری‌اش، ۱٫۵ متر است. قد پاندای غول‌پیکر تا شانه‌هایش ۹۰ سانتی‌متر است. برگ درخت بامبو و ریشهٔ درختان غذای اصلی پاندای غول‌پیکر است اما این جاندار گاهی از گوشت پرندگان و جوندگان نیز تغذیه می‌کند.این جانور روزانه تا ۱۳ کیلوگرم برگ درخت بامبو می‌خورد.

پاندای غول‌پیکر معمولاً تنها زندگی کرده و از شلوغی پرهیز می‌کند، مگر این که جان توله‌هایش در خطر باشد. این موجود با ادرار، چنگ انداختن درختان و صیغل دادن اشیاء، اقدام به مشخص کردن قلمروی خود می‌کند. پاندای غول‌پیکر می‌تواند تا ۱۲ ساعت در روز را صرف غذا خوردن کند. زیستگاه این جانور به دلیل تخریب جنگل‌ها طی سالیان اخیر، از بین رفته که نسل آن را در معرض خطر قرار داده است. درحال‌حاضر، حدوداً ۱۸۶۴ پاندای غول‌پیکر در حیات‌وحش باقی مانده است. این جانور در ۵٫۵ الی ۶٫۵ سالگی به بلوغ جنسی رسیده و در محیط قفس و باغ‌وحش می‌تواند تا ۳۰ سال زنده بماند.

5- کبرای هندی

کبری هندی

کبرای هندی، ماری سمی است که در مناطق گرمسیری خاورمیانه، هند، چین، بنگلادش و اندونزی زندگی می‌کند. طول این خزنده در بلوغ کامل، تا ۱٫۸ الی ۲٫۲۲ متر نیز می‌رسد. رنگ بدن کبرای هندی سفید، قهوه‌ای و سیاه است و برخی دیگر از گونه‌های این مار نیز دارای اشکالی حلقه‌ای مانند در پشت گردنشان هستند. مار کبری در هر جا که بتواند زندگی می‌کند، حتی در نزدیکی خانهٔ انسان. در هند، سالانه ۱۰ هزار نفر بر اثر نیش کبرای هندی کشته می‌شوند که اکثراً در شالیزارهای برنج، قربانی این حادثه می‌شوند. کبرای هندی در چنین محیط‌هایی از موش، مارمولک، پرندگان، قورباغه و دیگر مارها تغذیه می‌کند.

این موجود در اوایل شب و صبح بیدار بوده و اقدام به شکار می‌کند. کبرای هندی به هنگام احساس خطر، صدایی شبیه به «هیس» از خود تولید کرده و پوستهٔ دور گردنش را پهن می‌کند تا خطرناک به نظر برسد، سپس موجود خاطی را نیش زده یا سم خود را به سمت آن پرتاب می‌کند. گونهٔ مادهٔ کبرای هندی پس از جفت‌گیری، تخم‌های خود را در لابه‌لای درختان یا زیر زمین نگهداری می‌کند تا پس از حدوداً ۵۰ روز، نوزادانش متولد شوند. این جانور، تنها زمانی که به شکار می‌رود، تخم‌های خود را رها می‌کند. کبرای هندی در محیط قفس و باغ‌وحش، می‌تواند تا ۳۰ سال عمر کند. گونهٔ این جانور در معرض خطر انقراض قرار ندارد.

4- مرغ بهشتی کوچک

مرغ بهشتی کوچک

مرغ بهشتی کوچک در کشورهای آسیا-اقیانوسیه مانند پاپوآ گینه نو، شرق استرالیا و جنوب شرقی آسیا یافت می‌شود. در این مناطق، جنگل‌های حاره‌ای، پست و مردابی سکونتگاه مرغ بهشتی کوچک هستند. این پرنده، تنها یک گونه از ۴۵ گونهٔ مختلف مرغ بهشتی است. طول مرغ بهشتی کوچک، بدون احتساب دمش ۳۲ سانتی‌متر است. وزن گونهٔ نر مرغ بهشتی کوچک بین ۱۸۳ تا ۳۰۰ گرم و وزن گونهٔ مادهٔ آن بین ۱۴۱ تا ۲۱۰ گرم است. بال و پر این پرنده به رنگ‌های سیاه، سفید، خاکستری، سبز، قهوه‌ای، آبی، زرد و قرمز است. سر و قسمت‌های پشتی یک مرغ بهشتی بالغ زرد و سیاه، گلویش سبز براق، بدن و بال‌هایش قهوه‌ای، پرهایش زرد و دمش قهوه‌ای رنگ است. سر گونهٔ مادهٔ این پرنده به رنگ قهوه‌ای تیره، پشت گردنش زرد، قسمت‌های میانی و بالایی‌اش قهوه‌ای و قسمتهای زیرینش سفید است. مرغ بهشتی کوچک نر، هم‌زمان با چند ماده جفت‌گیری می‌کند و قوی‌ترین پرندهٔ نر معمولاً بیشترین جفت‌گیری را در میان دیگر پرندگان دارد. این پرندگان همه‌چیزخوار، از میوه‌ها، بندپایان، حشرات و حلزون‌ها تغذیه می‌کنند. گونهٔ مادهٔ مرغ بهشتی کوچک در یک سالگی و گونهٔ نر آن در ۴ سالگی به بلوغ جنسی می‌رسد. این پرندگان در محیط باغ‌وحش می‌توانند تا ۳۰ سال عمر کنند.

3- ماکاک ژاپنی

ماکاک ژاپنی

ماکاک ژاپنی یا میمون برفی در جزایر هونشو، شیکوکو، کیوشو و یاکوشیمای ژاپن زندگی می‌کند. طول سر و بدن این جاندار بین ۴۷ الی ۶۰ سانتی‌متر و طول دمش بین ۷ تا ۱۲ سانتی‌متر است. وزن گونهٔ نر ماکاک ژاپنی ۱۱ کیلوگرم و وزن گونهٔ مادهٔ آن در حدود ۸ کیلوگرم است. خز بدن این جانور بسیار ضخیم و به رنگ قهوه‌ای و خاکستری است. سر و کپل ماکاک ژاپنی قرمز رنگ است. این میمون ریش و سبیل نیز دارد. نوع غذای این جانور بستگی به فصول مختلف سال دارد. ماکاک ژاپنی که موجودی از همه‌چیزخوار است، از برگ درختان، میوه، دانه‌ها، حیوانات کوچک، حشرات، پوست درخت، شکوفه‌های گل‌ها، خرچنگ، تخم پرندگان و قارچ‌ها تغذیه می‌کند.

این میمون در جنگل‌های پاییزی و گاهی نیز در جنگل‌های همیشه سبز زندگی می‌کند. گونهٔ نر ماکاک ژاپنی، موجودی اجتماعی است که در دسته‌های ۴۱ تایی و گاهی در گروه‌های ۷۰۰ تایی به حیات خود ادامه می‌دهد اما گونهٔ مادهٔ این جاندار معمولاً به بزرگ کردن فرزندان خود مشغول است. در گروه‌های یاد شده، دسترسی به غذا دارای سلسله مراتب از بالارده‌ها تا پایین‌رده‌ها است. بلوغ جنسی ماکاک ژاپنی ماده در ۳٫۵ و بلوغ جنسی گونهٔ نر آن در ۴٫۵ سالگی فرا می‌رسد. نسل این جانوران با خطر خاصی رو به‌رو نبوده و تعداد زیادی از آنان در حال زندگی کردن هستند. عمر این میمون‌ها در طبیعت ۶ سال ولی در شرایط باغ‌وحش در حدود ۳۰ سال است.

2- شتر دو کوهانه

شتر دو کوهانه

شتر دو کوهانهٔ وحشی که دو کوهان در پشتش دارد، در صحراهای جنوب مغولستان، شمال غرب چین و قزاقستان زندگی می‌کند. شتر دو کوهانه در کوهستان‌های صخره‌ای، بیابان‌های خشک و مسطح، دشت‌های سنگلاخی و تپه‌های شنیِ کشورهای یاد شده یافت می‌شود. وزن این شترها ۶۰۰ الی ۱۰۰۰ کیلوگرم، طولشان ۳ متر و قد آن‌ها بین ۱٫۸ الی ۲٫۳ متر است. رنگ پوست این شترها قهوه‌ای مایل به خاکستری است. پشم تن این جانوران در طول زمستان بسیار ضخیم شده و با فرا رسیدن بهار، سریعاً ریزش پیدا می‌کند.

غذای اصلی شتر دو کوهانه علف و بوتهٔ درختان است اما گاهی از خار، گیاهان خشک و نمکین نیز تغذیه می‌کند. این شتر در یک وعده، می‌تواند تا ۵۷ لیتر آب بنوشد. این جانور همچنین، بدون هیچ مشکلی، هرگونه آب شور را نیز می‌نوشد. شترهای دو کوهانه، موجوداتی اجتماعی هستند که در گروه‌های ۵ الی ۳۰ تایی زندگی کرده و توسط یک شتر نر قدرتمند رهبری می‌شوند. این جانداران در ۳ الی ۵ سالگی به بلوغ جنسی رسیده و تا ۵۰ سال نیز عمر می‌کنند. نسل شتر دو کوهانه، شدیداً در معرض انقراض قرا دارد. عمده خطراتی که جان این موجودات را تهدید می‌کند، شکار برای مصرف گوشتشان، تخریب سکونتگاه در پی استخراج مواد معدنی سمی و از بین رفتن منابع آبی به دلیل خشکسالی است.

1- ببر بنگال

ببر بنگال

هند جایی است که جمعیت زیادی از ببرهای بنگال در آن زندگی می‌کنند اما تعداد دیگری نیز در بنگلادش، نپال، بوتان، چین و میانمار یافت می‌شوند. در کشورهای یاد شده، جنگل‌های خشک و مرطوب با مراتعی معتدل وجود دارد که مکانی ایده‌آل برای زندگی ببر بنگال محسوب می‌شود. وزن یک ببر بنگال نر در حدود ۲۲۵ کیلوگرم و وزن گونهٔ مادهٔ آن ۱۴۰ کیلوگرم است. پوست این حیوان نارنجی و دارای خطوط سیاه رنگ است. البته یک نوع ببر بنگال سفید هم وجود دارد که دارای خطوط سیاه یا قهوه‌ای روی بدنش است. علاوه بر این دو، گونهٔ سومی هم از این جانور با عنوان ببر بنگال طلایی وجود دارد که دارای رنگ سفید و زرد و خطوط کهربایی است. گوزن، بز کوهی، گراز، بوفالو، میمون، پرندگان و دیگر چارپایان غذای ببر بنگال را تشکیل می‌دهند.

این حیوان شبگرد بوده و می‌تواند از درختان بالا رفته و در آب نیز شنا کند. ببر بنگال معمولاً تنها زندگی می‌کند اما گاهی نیز در گروه‌های ۳ و ۴ تایی نیز مشاهده شده‌اند. این جانور به هنگام شادی یا احساس درد، صدای خرخر از خود تولید می‌کند. نسل این جاندار نیز به دلیل از بین رفتن سکونتگاهش در پی توسعهٔ انسانی، در معرض خطر است؛ درحال‌حاضر تنها ۲۵۰۰ قلاده ببر بنگال در جهان باقی مانده است. این ببر در سن ۳ یا ۴ سالگی به بلوغ جنسی می‌رسد. ببر بنگال در حیات‌وحش بین ۱۰ الی ۱۵ سال عمر می‌کند اما در محیط باغ‌وحش می‌تواند تا ۲۰ سال نیز زنده بماند.

  • 2 امتیاز
  • 5/5
2 امتیازX
افتضاح!بد!بد نیست!خوب!عالی!
0%0%0%0%100%
منبع فارسیکجارو

منبع خارجیWorld Atlas

وحید الوندی

وحید الوندی

علاقه‌مند به فناوری اطلاعات و شگفتی های ایران و جهان

ممکن است از این مطالب هم خوشتان بیاید!

دیدگاه بگذارید

اولین نفری باشید که دیدگاه می‌گذارد

avatar
 
smilewinkmrgreentwistedcooleviloopscrylolsadideaangrybearbigsmileblushconfuseddeveloperevilgrinexclaimfacepalmheartkittenmindblown-altneurtalquestionrolleyesstarsurprisedtongueuneasy
wpDiscuz
error: Alert: Content is protected !!

عجیب‌ترین‌های جهان را در ایمیلتان داشته باشید